@dovalyamil

O Berbés, antigo corazón mariñeiro de Vigo, é hoxe un lugar onde a memoria da cidade convive co paso do tempo. As súas casas de pedra, os soportais, as rúas estreitas e as fachadas gastadas lembran unha época na que o mar chegaba practicamente ata as portas e a vida do barrio xiraba arredor da pesca. Baixo eses soportais traballábase, vendíase peixe, gardábanse aparellos e facíase vida. As casas eran tamén lugares de traballo e de encontro, construídas á medida dunha comunidade estreitamente ligada ao mar. Hoxe, percorrer o Berbés produce unha certa melancolía. Porque detrás das pedras gastadas, dos baixos baleiros e dalgunhas fachadas deterioradas non hai só arquitectura: hai familias, mariñeiros, peixeiras, oficios, conversas e unha forma de vivir a cidade que foi desaparecendo pouco a pouco. Un barrio que, malia as transformacións e o abandono de parte do seu patrimonio, conserva a súa identidade e esa relación co mar que está na orixe de Vigo. #vigo #galicia #galiza

Cando pensamos na Coruña, o primeiro que adoita virnos á mente son as galerías da Mariña. Pero a realidade é que hai outra característica que define profundamente a súa paisaxe urbana: a súa arquitectura en altura. A Coruña é unha cidade compacta, con pouco solo dispoñible e unha forte tradición de construír cara arriba. Un verticalismo que foi deixando fitos moi recoñecibles no seu skyline, como a Torre Hercón ou a Torre Trébol. Ao mesmo tempo, durante os anos 60 e 70, a cidade viviu unha transformación urbana acelerada que deixou tamén exemplos de crecemento pouco ordenado e de edificios que modificaron radicalmente a escala dalgúns barrios. O resultado é unha cidade de contrastes: galerías e torres, Cidade Vella e bloques, mar e formigón. Así que, máis alá das galerías que tanto identificamos coa Coruña, hai outra cidade que se entende mirando cara arriba: a cidade das torres, dos bloques e da arquitectura en altura. #acoruña #coruña #galicia #galiza #galiciacalidade

Ferrol Vello, o barrio esquecido. A orixe mariñeira da cidade é hoxe un lugar onde abundan os comercios pechados, edificios apuntalados, fachadas deterioradas e grafitis. Lugares que un día estiveron cheos de vida e que hoxe parecen esperar por unha nova oportunidade. Entre esas rúas está a que foi a casa natal de Ricardo Carvalho Calero, da que hoxe apenas quedan restos. Hai algo profundamente melancólico en percorrer as súas rúas nestes días. Porque detrás do deterioro non hai só pedra, portas pechadas ou fachadas gastadas: hai historias, voces, oficios, familias e unha forma de entender a cidade que pouco a pouco se vai apagando. E, con todo, o barrio segue aí. Coa súa personalidade, coa súa historia e coa capacidade de volver ser un lugar vivido, coidado e cheo de xente. Oxalá non teñamos que esperar demasiado para velo renacer. #ferrol #ferrolmola #galicia #galiza #galiciacalidade