𝐌𝐊 (@thewmk4)

تعلّق تب تک قائم رہتا ہے جب تک پروا زندہ ہو۔ جس دن پروا ختم ہو جائے، پھر چاہے ملاقات ہو بھی جائے، مگر تعلّق باقی نہیں رہتا

یہ دُنیا بہت خُوبصورت اور پُر امن ہو سکتی ہے اگر ہر اِنسان دُوسرے اِنسان کو زِندگی گُزارنے کا وہی حق دے جو وہ اپنے لیے چاہتا ہے.!

د زره د درده ليوني شوي که نه زما صابره ته سري شوي؛ که نه تا الفت معجزه نه منله زه چې لمبه شوم ته لوګي شوي که نه د محبت کريم دي وليده په يخو واورو کې خولي شوي که نه ما جي د زره د رنا رنګ ورکرو د انتظار لاړې رڼي شوي که نه ما درته وي جي سترګي مه توروه دخلو سترګي در بسيي شوي که نه نوي الزام را باندي…

ان لوگوں سے دور رہیں جنہوں نے آپ کو نیچا دکھایا۔ ان رشتوں سے دور رہیں جو کبھی حل نہیں ہوں گی۔ ان لوگوں کو خوش کرنا چھوڑ دیں جو کبھی آپ کو قدر کی نگاہ سے نہیں دیکھیں گے۔ جتنا زیادہ آپ ان چیزوں سے دور ہو جائیں گے جو آپ کی روح کو زیر آلود کرتی ہیں، آپ اتنے ہی صحت مند ہوں گے

انسان کا چہرہ نہیں اس کی سوچ بتاتی ہے کہ وہ کتنا خوبصورت ہے. 🖤

د خېل نظر زورور تيار ګوره زما قاتل په سپه سا ګوره ښه نوی رنګ نوی بنا ګوره سپرلی څـېره ګرځـي تا ګوره ما ته په ډې سـړي کې غلامه ګوره دا سر بطولیه په غلامه ګوره واعـظ په خـړه زړونـده تـاب و لولي هغـه پخـپـله ګنـاه ګـوره زما احساس مال سزا راکړي مال ته غم ګرځي سودا ګوره بنګلې بنارونه راښـونډ شو سره…

مینه ربه! داسې لېونی شوم په یو خیال باندې مئین شوم خم دوبېږم سمندر کښې په یو لال باندې مئین شوم ربه! دا څنګه مستي ده چې جانان مې پکښې ورک کړو که په مخ د یار د سترګو په دلال باندې مئین شوم زه د سیند د څښلو نه وم یوه لپه مې کړه پورته زه د لمر د مینې نه وم په هلال باندې مئین شوه چې مې نه ځائېد سینه…

انسان د ګل نه ښکلی دی، د مرغلرو نه قيمتي دی د سپوږمۍ د رڼا نه سپین دی، د ستورو نه حلا لري که انسان خپل عقل وکاروي، نو دنيا جنت شي که یی نه وکاروي، نو له حيوانه هم بدتر شي د علم او عقل په زور انسان د اسمانونو ځيګر خبري خو که د مینی نه بی برخی شي ژوند يبي ويرانه شي د انسان عظمت د سرو او سپينو په زرو…

سوځم په انګار ده لــــرۍ لــرى نه خاندي راته يــــار ده لرى لــرى نه تيرمى شو نظــــرورته نــزدی نزدی ومى کړو ديـــــدار ده لرى لـــرى نه ناست دي په ګړنګ له لري چـارکوی چــاتــــه انتــــظارده لری لـــري نــــه په خبـرو پاپندي ده دعاشق معشوق کوه راتـــه ګفتــارده لـــري لــــري نــه اوس شپیلئ…

زه چي خوار او ځار درپسې ګرځمه پريږده چې بيمار درپسـې ګرځمه ژوند خو مي هغه وو چي تا ويوړلو اوس به په کوم لار درپسې ګرځمه اوس خو مي تمعه پيخي نشته دي تل مدام سنګسار درپسـې ګرځمه اوس خو مي د ژوند د حاله نه يي خبر بد حال او بيکار درپســـې ګرځمه زه نواز مسکين دي ليوني کړمــــه څه شو که هوښيار درپسې…